Bugün 21 Ağustos 2010 Cumartesi, izmir’e kavuşmama memleket hasretimi biraz da olsun dindirmeme 7 gün kaldı.

Evet 27 Ağustos aat 15 civarı İstanbul semalarından İzmir’e doğru gidiyor olacağım.

Şimdi Hakan Aysev’in yorumladığı Özdemir Erdoğan’ın bestesi olan Pervane şarkısını dinliyorum.

Bu bağlantıdan sende Zuhal Olcay’ın yorumundan dinleyebilirsin.

18 Temmuz Pazar günü idi.

İçim sıkkın, yalnız ve bir o kadarda düşünceli bir güne başlamıştım.

Gece 21:00 civarı belki biraz geçerken veya biraz öncesinde emin değilim.

Ev arkadaşım İbrahim ile iki sokak yürüyüşe çıkmıştık.

Yolda bir Martı gördüm. Yerde durması ve peşinden biraz yürüyünce uçmaması ve sonradan uçamaması dikkatimi çekti ve İbrahim’e “Bunu yoldan uzaklaştıralım burada bir araba çarpabilir.” dedim.

İbrahim ile bizim evin sokağına doğru yönelttik onu ve aklımızda o eve girdik.

İbrahim’in oda arkdaşı Emir’e durumu sitemkar ce çaresiz şekilde paylaşırken, Emir şöyle dedi:

“-Alalım abi onu, ben bakarım ona, ben kuştan anlarım.”

Bir havlu alıp, indik aşağıya Martı1′i aldık.

Orhan’ın balkonuna koyduk.

Çok yoğun bir hafta idi benim için aklımda düşünceler ile sanıeım salı akşamı eve geldiğimde çocuklarla sohbet ederken Martı’yı veterinere götürdünüz mü diye sordum.

Çünkü kanadında problem var belkide kırık ya da çatlak var diye düşünüyorduk. Meğerse O kocaman Martı1 daha yavru imiş

O akşam Sabri ve İbrahim Üsküdar’a balıkçı teknelerinin yanına bırakalım diye konuşuyorlardı. Çünkü doğal yaşamında olmalı diye düşünüyorduk ve ikinisi Orhan’ın odası artık içeri girilmez bir hal almıştı

Ben, karaköy’e götürelim dedik ve yola çıktı, Taksiye Ben, Sabri, İbrahim ve hava delikleri olan kocaman kutu içinde Martı1′i aldık, Taksi şoförünün yönlendirmesi ile Yeni Kapı Balık hali ve pazarı binasının çatısına koyduk.

İşte Fotoğraflar;

İbrahim(Kutu Yanında) ve Sabri

İşte Martı1

Diğerleri

Arkamıza bakarak geldiğimiz taksiye binerek yavaşça ayrıldık oradan, ayrılmadan önce İbrahim Balıkçılara;

“-Abi allaha emanet olun bizim çocuğa göz kulak olur musunuz? Kedilere yem, köpeğe oyuncak olmasın, tuttuklarınızdan biraz balık verirsiniz değil mi?” diye eklemişti.

Ben çok alışmamıştım belki Martı1′e ama bütün gün ibrahim onunla ilgilenmişti fakat hepimiz üzgündük, bir yandan da sevinçli idik, onu doğal ortamında ve yiyecek sıkıntısının olmayacağı(iyimser bakış açımız ile) bir yere bırakmıştık.

Evde ton balıklarıyla beslenmişti, umarım oraya adapte olabilir.

Dönüşte taksi Şoförü Bey ile sohbet ederken Eminönün’de inip Balık ekmek yemeye koyulmadan önce şu konuşmalar geçti aramızda;

Bu arada bir dip not:

Taksi’de şoför yanında Sabri, Arkada İbrahim ve Ben ve bagajda fotoğraftaki kutu vardı Kutuyu atamadı ibrahim Matı’dan hatıra diye, gel gelelim sonra fotoğrafları var bak dedik ve kutuyu attı. İçi rahat değildi. Şimdi Almaya’da Hukuk Yaz okulunda…

İbrahim:”Abi! Senin başınada ne enterasan olaylar yolcular denk geliyordur sanırım en ilginci biziz” dedi.

Şoför Bey:”Arabama üç delikanlı bindi Hayvan sever gençlerdi fakat bir kutu vardı onuda hiç bırakmadılar diyebilirim belki ” dedi ve kahkahalara boğulduk.

Başından geçen bir kaç enterasan öyküden sonra arabadan indik ve balıkçı’dan balık ekmek alıp yedik ve oradan da eve kadar yürüdük.

Yolda su ve soda takviyesi yapmaı da ihmal etmedik.

Yürüyüş Yolumuz (Yaklaşık 6 km imiş.)

Vayy! BE!

Bu kadarını tahmin etmemiştim, Anneme telefonda bahsederken 2-3 km demiştim

Buradana mesafe duygumun zevk alma oranımla Tesr orantılı oldugunu anlayabiliriz sanırım.

Bu arada Martı1 Adı nereden geldi son olarak bunu da seninle paylaşmak istiyorum.

İşyerinde bir arkadaşımla “Hayvanlara insan adı mı? konur hiç! “demişti. Bende “Ne yani Martı 1 Mi diyelim” demiştim.

ve arkdasından o zaman Hayvanlarıda insanlara yakıştırmayalayım yani “Kanarya gibi ses, Koçum! Benim, Aslan parçasıda demememiz gerekmez mi?” diye sordum cevap alamadım henüz.

Kısaca işte bizim Martı1 böyle başlamıştı.

Umarım hala yaşıyor ve uçmayı öğrenmiştir. Onu özlüyorum.

İstanbul’un 2010 Kültür Başkenti ilan edilmesinden dolayı, bir çok kültür, sanat ve eğlence aktiviteleri düzenleniyor.

Ben de fırsat buldukça takip ederek ve çoğu zaman tesadüfen denk gelerek katılıyorum.

İşte fotoğrafladıklarım;

Su üstünde Avrupa Festivali Programı

imzalatmadan olmaz

Sonra Taksim’de (Beyoğlu’ndan Tramvay Konseri) Bu gerçekten hoş bir süpriz oldu benim için, Suzan Kardeş’in yorumunu sevmişimdir.

Taksim'de Tramvay Konserinden

Taksim de o gün hiç bitmesin istedim.

Kambersiz Arzu olmaz diye bir deyim vardı sanırım, Opera’sız da ben olamam

Aida Operasından sahneler

Bu opera hakkında daha fazla bilgi için Buraya Gel!

Bu arada ışık locasında Haldun Taner ve Hıncal Uluç Beylerde yan yana bizimle aynı operada idiler.

İstanbul, benim rüya kentim gibi idi, şimdi içinde yaşayıp sokaklarını arşınlarcasına gezinirken ulaşılmaz bir şeye ulaşmanın dayanılmaz başdöndürücü etkisi içindeyim

…ve gelelim Tiyatro aktivitesine çok fazla fotoğraf var ama tadımlık bri kaç fotograf ekleyeceğim.

Yılmaz Erdoğan’ın yazdığı ve çalışma arkadaşlarımın performası olan “Kadınlık Bizde Kalsın” eseri harkulade idi.

İşte tadımlıklar;

Kültür ve Sanat Aktiviteleri, insanı kendi yalnızlığından alıp götürüyor, tıpkı alkol sonrası bir sürelik hafıza kaybı gibi fakat alkol almanın yan etkileri ile Kültür ve Sanat Aktivitelerini kıyaslarsam eğer, bana göre alkolü tadımlık alıp, kendini Kültür ve Sanat aktivitelerinin peşinden koşan bir birey olarak yaşamanı dilerim.

İstanbul içindeki herşeyi ile yaşayan bir kent. Hani eskilerin deyişi ile “-Taşı, toprağı altın!”, Evet! doğru.

Her köşebaşında bir melodi, bir ruh ve bir oluşum kısaca bir desen demek daha doğru sanırım.

Cebinde bir kaç TL’lik paran olması bu ortamları sadece daha komforlu yapar, ama gerekte yok.

Seninle bir ara istanbul’un fotoğraflarını da paylaşacağım, benim gözümden de bak bakalım İstanbul’a

Seninle çok eskilerde kalan bir anımı paylaşmak istiyorum.

(Kafa sesim: Belki o zaman harbiden Safım dediğimde yok canım! demezsin)

-İlaç değildir yutulmaz.-

Orta Okul 3. sınıfa giderken, Anneannem ve Dedem ile izmir’de yaşıyordum.

Annem 5. yılını tamamlayıp bir sonraki yıl tekrar izmir’de öğretmenlik görevine dönecekti. Benim daha çabuk şehire adapte olabilmem için ben ondan önce İzmir’de idim.

Bir ara hasta iken doktora gittiğimde, bana ilaç yazıldı antibiyotik.

Doktora çok büyük ilaçları içemiyorum damağıma dokununca çıkarıyorum demiş ve şurup istemiştim.

O da “şurubun tadı kötü onu içemeye bilirsin” demişti.

Sonra aradan süre geçtikten sonra..

-Ben sana daha farklı bir şey yazıyorum, dedi

İlacı eczaneden aldım, evde anneannem ve ben varız. Sanırım dedem bahçede idi.

İlacın kapağını açtım, bir yandna elimde prospektüs duruyor.

İçinde bu resimdeki nesne çıktı.

İlaç değildir, yutulmaz.

Ben başladım düşünmeye, Bunu nasıl içeceğim ben diye =))))))

Bak hala aklıma geldikçe deli gibi kıkır kıkır gülüyorum.

Boşuna demiyorum sana ben harbiden safım diye! =)))

Şunu da yazmadan edemeyeceğim, bir yandan da düşünüyorum bu ilaç değilse (kafa sesim: Bir yandan ilaç kelimeini hap ile eşleştiriyor buraya dikkat lütfen =))) )

Yutulamayacağına göre, şurup zaten değil, acaba diyorum suyun içinde eritip mi içeceğiz!

Sonuç itibariyle, prospektüsü bir kaç kez okuduktan sonra kahkahalarla birlikte Ben ve Anneannem yerlere yatıyoruz gülmekten.

(Kafa Sesim: Anneannem ve Dedem için Yaradan rahmet eylesin. Onları özlüyorum…)

Merhaba,

Bugün yine bildiğim bir şeyi yine yeniden farkına vardım. Yalnızlığım’ın!

Yürek denen olgunun çok acı verici olduğunu da öğrendim…=)

Otobus durağında otobüs bekliyorum. Saat 23:00 civarı…

Durakta toplamda 9 kişiyiz ayaktakiler ve oturanlar olarak, yolun aksi yönünden tüm işime yarayan otobüsler belli aralıklarla geçerken benim yönümde henüz hiç biri gözükmemişken (son otobüsler çoktan bitmiş) bir köpek geldi durağın bir başından öteki tarafına doğru herkesi süzdü, pirelerinden rahatı yoktu arada kaşındı. Duygusallığımın yine doruklarda bir günümde elimde seyyar ütü masamla beklerken gözlerim doldu.

Bir an durup düşünüp aklımdan şunları geçirdim;

-Senden farkım ne benim?

-İkimiz de bu Dünya düzeninde ayakta kalmaya çalışıyoruz.

-İkimiz de karnımızı doyurmak ve rahat uyku uyumak için çabalıyoruz.

-İkimiz de hayatta kalmak için çabalıyoruz herşeye inat!

Sonra birden İzmir’de ki kuzukcuklarımı anımsadım.

Rigel, Korsan, Viski, Anten, Fıskiye, Stolen, Tosuncuk, Cimcime,Fıstık, Üç renk, Kömür ve daha bir çoğunu neden bu kadar çok sevdiğimi anladım.

-Onları bir insandan ayıran en büyük özellikleri kısasa kısas yapmamaları, hissettiklerini anında belirtmeleri ve asla son nefeslerinden önce sizi terketmemeleri olması bunlardan bazıları imiş.

Otobüste giderken Edebiyat Fakultesinden mezun bir arkadaşımla karşılastık o Beni tanıdı. Ben de Sinan olabilir misin? sen dedim. =) O adımı anımsamadı ama beni tanıyordu ismim hariç.

10 temmuz da evleniyormuş. Hayırlısı olsun dileklerimi ilettim. Görüşmeyeli 10 yıl gibi bir zaman geçmiş. Vay be! dedik şöyle kısa bir özet geçtik birbirimize yaşam bizi nerelere sürüklemiş meğer….

Aslında tercihlerimiz yani biz kendimizin esiriyiz, tabi seçimlerimizin oluşturduğu kaderimizin de öyle….

Hep dediğim gibi;

-Derin bir nefes al ve yavaş yavaş burnundan bırak ve gözlerini kapat. Belki uzay zamanı bükemezsin ama, beynindeki zamanı değiştirebilirsin.

Bugun nasıl geçti bir bilsen.

Şu anda yeni taşıdığım evimde ki odam da oturup

 Filiz ’in bana verdiği Tadımca ( Doğal Meyve ve Tahıl içeren ballı abur cuburu) tüketiyorum.

Bir gün seninle de yemeliyiz, (kafa sesim: Gerçi ben seninkini de yiyebilirim tehlikeli bir durum olabilir )

Bugün sürekli içimde olan ama bir durum ile ortaya çıkan bir halime değinerek başlayacağım yazmaya,

Sevgimi sınırsızca paylaştıgımda, söylediğimde veya aktardıgımda kendimi gerizekalı(Bunu Faruk’tan aldım.) gibi hissediyorum.

Koza bilgisayar kuruldugunda İzmir’de çalışma arkdaşlarımdan aynı zamanda küçüğüm arkdaşım Mustafa’nın 3 hafta önce intihar ettiğini öğrendim Dostum Alper’den.

Alper: -”Senden bekliyorduk diye banada gönderme yaparak göm göm bıktık kardeş diye eklemeyide unutmadı hatta =)”

Bunlar olumsuz birşeyin akasından söylenebilecek içimizin acısını alabilecek ufak nükteler tabiki…

(Mustafa’nın geride bıraktıgı tum iz bıraktıkları ıcın Allahtan Sabır diliyorum.)

Bu arada Tadımca bitiyor, keşke bir tane daha olsa

Bu hafta ev taşıdım, artık Şişli’de oturuyorum.

İşte evim:)

Umarım burada mutlu olurum ve heep! burada kalırım.

Aklım Annem’de neler yapıyor bilsem de zorluk çektiginin farkındayım, karalıklar aydınlanır mı bilemiyorum, aydınlıklar da gözümü açtığımda ben nerde olurum onuda bilmiyorum.

Ben ki belirsizlikleri sevmeyen Cem olarak bu durum beni ehemmiyeti oldukça fazla oldugu için mutsuz kılabiliyor.

Garip olaylar yaşıyorum, sürekli telefonumu birileri arayıp, beni aramışsınız diyen hanımefendi ve beyfendileri duyuyorum, Hatta bazıları ne yani ben mi? uyduruyorum diyebiliyor

Haziran’a böyle hareketli girdim ben, gerçi durağan bir günüm yok, zaten bu kentte sen dursan seni sürüklerler iyi yada kötü yönde…

“Evim | My Home” diye yazarken kendimi

 ”The Penguins of Madagascar” dizisinde ki

“Mort” gibi hissettim.

Mutlaka izleyip sesini duymalısın

Bu gece karmasık geçti, üzüldüm, ağladım, hüzülendim, sevindim böyle çok yönlü geçti.

Msn adresi çalınan Tayjet ile yaptığımız konuşmadan sonra onunla bir konuda hem fikir olduk ki, önce insan kendini affetmeli ve tüm geçmişini ancak o zaman bir başkasını sevebilir ya da kendi kendine yetebilir.

Birini çok iyi tanımanız kıılmamıza engel olmuyor, ya da polyanna olmak bir çözüm olamıyor, sonucta laf aramızda “Polyanna güzel kızdır”

Ayrıca, “Gepetto değiliz ki her odundan bir pinokyo yapabilelim.”

İşte böyle…

Bahsedecek, savaşacak ve kendimi frenleyecek ne çok şey var.

Acı çekiyorum çoğu zaman ve bazen robotlaşıyorum.

İşte ozaman ne acı kalıyor, ne şehvet, ne gelecek korkusu, ne geçmiş acısı ve ne de sevdiklerimin düşüncesi…

Ama böyle olamalı diye isyan ediyorum çoğu zaman, sistemi bozan benmiyim yoksa zaten sistem mi bozuk, bunu bilemiyorum.

Bir tafafta ben böyleyim diye sürekli kendilerinin sınırlarını anlatanlar diğer taraftan olması gereken budur diyerek olmaya çalıştıkları nefis kontrolu yapanlar ve yaşayış amaçlarının bu olduklarına inanarak kendilerini törpüleyenler var.

Ben ne tarafta mıyım? Kendimi törpülüyorum, aşırı ve uçarı fuygularımdan kurtulmaya çalışıyorum duygusuz, robot, sert ve benzeri olmaya mı çalışıyorum yoksa içimdeki çocuğu büyütmeye mi uğraşıyorum yoksa o uçarı genci sonsuza kadar bir yere mi gömmeye çalışıyorum bilmiyorum.

Ama ruhumu kaybettim! Evet!

Ruhumu tekrar bulmam da yardımcı olan çok güzel gelişmeler oldu.

Birincisi sevgili internet günlüğü yazarı olan arkdaşım İsmail arı ile bir haftasonu buluşmamız ve keyifli sohbetimiz.

İkincisi ise keman çalmaya yeniden karar vermem ve dahası başlamam artık keman çalabiliyorum.

Üçüncüsü Faruk ile tanışmam ve dostluk seviyesinde bir paylaşım içinde oluşumuz tam ruhumu kaybettim derken yeniden ortaya çıkmasına yardım eden güzel olaylar dizisi idi.

Bu arada laf aramızda çello çalmaya da başlayacagım =) (eğer bir aksilik olmaz ise)

Diğer yandan gelecek korkum devam ediyor, onu ben susturuyorum.

Yaşam da hala öğrenemediğim ve kendimi garip hissettiğim olaylara halen maruz kalıyorum.

Bunların birincisi neye veya kime ne kadar değer vereceğimi bilememem.

Dahası onlar bu değer ile birlikte olusan yanlıs anlasılmalar ve eger dogru anlasılıyorlarsa da yanı kaynagından cıktıgı gıbı yorumlanıyorlarsa bıle karsı taraf ıcın manasız ve ucarı gelmelerı, karsı tarafın alısık olmadıgı bır duygu durum butunlugu ıcermelerı sonucuna varılmıs oluyor.

Friedrich Nietzsche’nin dediği gibi;

- “Tanrı öldü. Nietzsche”

- “Nietzsche öldü. Tanrı”

Dedim ya kendimle savaşım devam ediyor.

İçimdekileri yüreğimin hassasiyeti ile sarıp sarmalayıp yaşayamıyorum, Karşılaştığım durumlar öyle garip geliyor ki,

Buna alışık olmayan, abartılı bulunduğum ve hatta bencil olduğum yargılarıyla da karşılaştım.

İçimde ki sonsuz acıyı durduramıyorum.

Kalabalığın içine girerek yalnızlıktna kurtulamıyorsun. Ancak içini dökebiliyorsan dostuna işte o zaman kalabalıklaşmışsındır zaten…

Bu pazar Anneler Günü (9 Mayıs) Sabah Ales’e girdim çıkar çıkmaz sevdiklerimi aradım.

Seslerini duymak için biraz muziplik yapmak ve beraber gülümsemek için.

Beni en çok üzen ise nasıl anlatılır nasıl tarif edilir bilemiyorum.

Bir sevdiğimin dediğine göre ben üzülmeyi seçiyor muşum?

Ama ona diyemiyorum ki!

Ben sevmeyi tercih ettiğim de sen bunqa izin vermiyorsun kabuğunun arkasında, hırslarınla, kendine olan güvensizliğinle hırçın ve bir o kadar ürkek bir martı gibi dokunduğum anda elimi yani yüreğimi gagalıyorsun

Yaşam çok güzel, her sabah uyanmak, Güneş’in ışıklarıyla tenime bedenime dokunması, evlerin yüzlerce pencereninin camından yansıyan değişik renkteki güneş yansımaları, sonra insanlar çevremde ki yüzlerce insan, çarpıp geçeni, sigara dumanı ile kokutanı, saçları püfür püfür yürüyüşüyle uçuşanı, ten kokuları ve bazen dayanılmaz bazen de kışkırtıcı hoş kokuları içinde her geçen bir güne merhaba demek güzel.

Gölgeler, yansımalar, parlaklıklar ve renkler, kokular, tatlar ve sesler, sıcaklıklar, sogukluklar kısacası beş duyumuzu harekete geçiren durumlar bütünü…

Sende de olur mu?

Sevdiklerinden aldığın bir “Merhaba”, bir “Gülümseme” veya bir dokunuş; Seni de göklere uçurur mu?

Mesafeleri yok eder mi? ve dahası iyi ki hayattayım der misin?

O tarif edilemez tadı alabilri misin yaşamın?

Yapamadığım bir şeyi daha öğrendim, Beklentisiz olabilmeyi!

Aslında beklentisiz olamadığımı öğrendim

Ey! Aşk nelere kadirsin!

…ve iyi ki mucizeler var.

Yoksa aklımı kaçırabilirdim.

Aslında keman’a O’na bir tango eserini çalma süprizi için merak salmıştım, ve başlayalı 5 hafta oldu ve ben

sadece 4 haftadır kurslara katılabıldım ve ilk eserlerimi çalabiliyorum artık.

Sürpriz mi?

Mmm! Onu yapamadım. Neden diye sorma lütfen…

Şu anda Faruk ile birlikte Hasanpaşa İsmek’teyiz.

Az önce şöyle bir espiri yaptım seninle de paylaşmak istiyorum.

Tambur çalmayı öğrenene Hazal’a Faruk bir ödev verdi.

Çaldığı parçayı dınleyıp notaları yazması.

Hazal’da:

– Ölsem yapamam deyince,

Bende hemen cevabı yapıştırdım;

–Yaşarken yapman gerek ölu ıken olmaz

2009′un ortalarında ya da ilk çeyreğinde istanbul’da bir bilimsel uygulama etkinliğinde katılımdan sonra katılımcılardan günün kısa bir kompozisyonunu yazmaları istenmişti. Evet! Bildin aşağıdaki de o özetlerden sadece biri… İstanbul MEB’ı bunların tamamının yaklaşık 300 kadar öğrencinin yazılarının sitede toplayacagını kitap olarak bastıracagını söyledi. -Laf aramızda sanırım sadece söylendi-

Neyse Lafı uzatmandan hadi oku bakalım, Düşüncelerini merak ediyorum.

-Uzay yolculuğumuz-
Sabahın ilk ışıklarıyla kalkıp, kapadık gözlerimi yeniden sonsuzluğa! Bu kapanış diğerlerinden farklıydı.Bu sefer uyumuyorduk.Kocaman boşlukta bir şeyler yapma hevesiyle her yeri milim milim keşfetmeye çalışıyorduk.İçimizde kalan korkular ve çekingenlikler vardı,hepimizin fikirleri vardı ama dile getiremiyorduk.”saçma” diye adlandırmıştık çünkü bazı şeyleri..Yada etrafımızdakiler öyle yapmamızı istemişlerdi..Pasif duruma düşmüştük derken 3 muhteşem insan aramıza katıldı. =) Onlarla saçma ve buna benzer kelimeleri sözlüğümüzden atmaya başlamıştık. Onlar her saçma diye adlandırılan her şeyin içinde bir doğruluk payının olduğuna inanıyorlardı belki de ve bizde ona inanmaya başlamıştık, heyecan ve suskunluklarımızı geride bırakarak!
Önümüzde 2 top kağıt, cetveller ve birçok kalem vardı. Konuşurken, biri bir şeyler anlatırken herkes onlara bakıyordu.Anlaşılan herkesin içinde paylaşmak,kağıda dökmek istedikleri vardı.Uzun bir süre konuştuktan sonra,çizimlerimize başlamıştık.Artık elle tutulur,gözle görülür bir uzay istasyonu şeklimiz değil şekillerimiz vardı.Oyunlarıyla,odalarıyla,”tuvaletleriyle”:) uzay istasyonlarımız vardı.Sırada ise onları kendi içimizde sunma zamanıydı,tam o sırada kapı açıldı.Giren Serkan ANILIR’DI.Kendi içimizde sunma zamanımıza o da katılmıştı. Onla da konuşmuş ve fikirlerini almıştık. Alışkanlığımızdan dolayı ona ”Serkan Hoca” diye hitap etmeye başlamıştık. Serkan Hocamız sessizce kapıdan çıkmıştı. Ama bizim aklımızın içinde hala sorular dönüp duruyordu. Bunlar en önemlisi ise ”HANGİ ŞEKİL”sorusuydu.Sonunda gelen bir mucizeyle olsa gerek hepsini birleştirme kararı almıştık.Ortaya ise bizim ‘GÖKCEMİL’ diye adlandırdığımız uzay istasyonu çıkmıştı.
Yavaş sonuna geliyorduk çalışmamızın.Ama hepimizi çok heyecanlandıran bir şey vardı:’TERMİNUS HAFİFUS (ID)”.Bu bizim ortaya koyduğumuz yeni bir bileşikti ve ana yapı maddemizi oluşturuyordu.Üzerinde çok çalışmıştık.Bununla beraber birçok şey çıkmıştı ortaya..Sağlık çipi,göktaşı barajı,görüntü çıkartarak temassız geçtiğin kapı,ayna sistemi, spacebook ile sosyalleşme ve daha neler..
Artık bunları herkese sunma zamanıydı. Bizim bir amacımız vardı. Bunları herkese sunacağız ama soğuk bir ortam olmasın, sıcak ve neşeli bir biçimde sunalım. Evet, sunma amacımız buydu ve de öyle oldu. Anlatımda en çok gülen, eğlenen ve güldüren, eğlendiren bizim grup olmuştu.
Şimdi ayrılma zamanıydı. Herkes de mutlu bir yorgunluk vardı. Hala görüşüp konuştuğumuz arkadaşlıklar ve birbirinden muhteşem Cem ATAM, İhsan DİŞKAN, Lemiye ATABEK ve Serkan ANILIR ile tanışmıştık. Bazılarımız hayatını etkileyecek önemli kararlar almıştı ve hepimizin yıllarca anlatabileceği bir anısı olmuştu.
Emeği geçen herkese TEŞEKKÜRLER!

MELİS

Bazı fikirler vardır, gürültülü ortamlarda paylaşılır ve gürültü ile sönümlenir kaybolur giderler ve bazı fikirler vardır önce ufak titreşimlerle yayılırlar sonra ısıya dönüşürler ve yıllarca yukarıdaki arkadaşımın dediği gibi devam ederler…

Şimdi adını anımsayamadım.

“Enerji, kaybolmaz sadece form değiştirir” demişti… Ya da buna benzer birşey işte…

=)))

Biraz da fotoğraf eklemeyi unutmadım

Uzay istasyonunun 3B şekli ile birlikte =), duvardakilere lütfen dikkat!

Bekleyiş...

Waaaowww!

İşte bu!